مقصد نه دراز است که دیگر نفسی نیست

از دام زمانی بگذشتیم که، دیگر قفسی نیست

هوشیار نبودیم وندیدیم جهان را

بیدار نبودیم و ندیدیم نهان را

شوریده (سیروس)

@korosh571

سرنوشت این گوژپشت بد سرشت

کرده باطل عقل، باطل گشته کشت

تا که مجموعی به سودای اقامت در بهشت

در جهنم های این دنیا به سودا ها برشت

من که دیدم خویشتن پرورد گار سرنوشت

می زنم خرگاه خود بیرون از آن باغ بهشت

بدروم از باغ دانش آنچه عاقل کرده کشت

تا شود آیندگان را این زمین باغ بهشت

ای به نام عقل دور از هر چه ز زشت

هم جهان داری و هم باغ بهشت

شوریده (سیروس)

@korosh571

گرگان بدریدند و، بزان باز چریدند

گاوان خردمند، خرد را نخریدند

باآنکه به تعلیم وهنر می گرویدند

آباد ندیدند، ولی باز خریدند

حاصل آبادی پایین و...

آب در آبادی بالا، به گل آلوده شد

نان، در آبادی پایین هم،به گل آلوده شد

خرمن باطل، در آبادی بالا گشته کشت

برگ دفتر های آبادی پایین گشته زشت

جنگل انبوه باطل های آبادی بالا، پا گرفت

دست فرزندان آبادی پایین، نیزه ای هر جا گرفت

کوره های دانش آبادی بالا، تهی از علم بود

چشم فرزندان آبادی پایین، پر زود

شوریده (س)

@korosh571

تا چند شکستن و نشستن تا چند اسیر آب و دانه ویران شود این گدا ی خانه تا چند ندیدن و نبردن بر سفره نشستن و نخوردن ز افتاده دگر نشان نمانده افتاده به زیر پا فتاده دستی نگرفت دست مسکین حتی به هوای مذهب ودین استاده نگیرد از فتاده دستی که فتاده بی اراده اینجا همه در پی حسابند در موعظه اهل هر کتابند اینجا همه گرگ و بی رفیق اند چون گرگ به یار خود حریف اند شوريده تو هم که بی کتابی نقاشی و نقش بی حسابی شوریده (س) @korosh571

آدمی را دیدم

در میان دو هجای تردید

غافل و سر گشته،

پی انسان گشته

و حضوری محزون

مانده در

حسرت دیدارخدایی

که در او گم گشته

شوریده (س)

@korosh571

دیشب از خواب پریدم، چو به جایی نپریدم خواب ام آشفته شد آن دم، که به جایی نرسیدم چشم خود باز نمودم، به جهانی که نبودم ترسم از آنکه روم، سوی جهانی که نبودم آمدم، آمدنم دست خودم بود؟ نبود! می روم، رفتن من باب دلم بود؟ نبود! این همه بنده ی شاکر، که به جایی نرسیدند آن همه بنده ی کافر، که به اندازه پریدند پای در بندولی، دل نسپریدیم به بند پیر گشتیم به ظاهر، ولی آزاد ز بند شوق شوریده در این است، که آزاد پر د نه که پر بسته ی تقدیر، خیالات خرد (شوریده) س

گر چه ما در قصه ی این زندگی بازیگریم

بردهایم آندم، که نقش خوب را بازیگریم

از کژی آید کژی، کژ می رود تا عرش کژ

کاستی با راستی کاهد، که خوبی را ز پی بالابریم

سکوتِ کوزه ی شکسته زنده یاد پدر شعر و شراب که دلش داد به آب دل به آن آب که پیوسته روان است بر این خاک گران تا رود نسل به نسل تا رود جوی به جوی تا رود کوی کوی تا رسد بر کف او او که ماسیده نگاهش به رهی دور و دراز دلخوشی، هست اگر گاه در این خاک گران قیمتی گوهر پنهان عزیر است که خوابیده بسی در دل این خاک گران که در این گرگی و میشی زمان می زند بند به این کوزه ی خالی ز شراب که فرود آمده از دوش و فرود آمده ازبند سر زلف رباب نقش بشکسته ی اومانده و، عمری به سراب تا که شاید صنمی چهره چو ماه، از رهی دور رسد، کوزه در یابد و، بر دوش نهد، باز چو ای

قصه های هزار ویک شب و من خوانده شاید هزار و یک چون من کیست اما در این هزار ویک تن چیده یک خوشه تا برد خرمن مانده حیران هزار یک سرو تن زین فراوانی هزار ویک خر من نیست حتی، یک از هزاران تن سر نماید وزین از این خرمن شهر من شهر یک هزار ویک شب شد روز بازیچه ی هزار و یک تب شد لب گزیدم به یک هزار ویک دندان عقل محبوس یک هزار و یک زندان جهل فرمانده ی هزار ویک ایمان عقل درمانده از هزار و یک فرمان کوچه پیچیده در هزار و یک پیچه فلسفه گفته از هزارو یک نیچه رفته سقراط تا هزار و یک منزل فارغ از یک هزار و یک باطل پیروان هزار و یک مذهب مهره های هزار و یک مکتب یک جماعت هزار و

پدر علم و هنر فرهنگ است

فارغ از این دو کسی، بي رنگ است!

به هنر دیدی اگر مرد خردمندی را

شک مکن کو پسر فرهنگ است

شوریده(س)

سفره ی مفت و دل بازاری

آنکه ارزان دل خود می بازد

بهر قوتی سر هر سفره لگن اندازد

اصل خودرا سر این سفره به نان می بازد

بیش خود را سر این سفره به کم می بازد

شوریده (س)

چشم هایت شعر نابی هست من میخوانمش

در نگاهت حر ف نابی هست من می دانمش

گفتگوی چشم هایت سحر و جادو میکند

در دلم چشمان زیبایت هیاهو میکند

شوریده (س)

شاعران سیراند؟ یا سیران بیشی شاعرند

یا فقط در وصف عشق و عاشقی ها ماهرند

قیمت نان، زحمت جان، یانمی دانند چیست

یا نمی دانند حکم نان، میان سفره چیست

عاقبت دیدی که در کویت به جان آمد لبم

دل شکست وپر شکست جان برون شد از تنم

پا کشان هر سو کشاندی جام رنجورم پی ات

دل شکست و جان گسست وهمچنانم در پی ات

هر چه نالیدم که رنجورم مکش هر سو مرا

خیره در چشمان گريانم گذشتی هر چه را

گفتم ای گیسو پریشان گیسوانت دام من

گفتی و خندیدی و بیهوده گشتی خام من

...

شوريده (س)

@korosh571